Jaune Toujours: een aparte brusselse klank.

Piet Maris, de bezieler achter Jaune Toujours, speelt net zo gedreven accordeon als hij over zijn muziek kan spreken. Een vierde CD van de groep was aanleiding om met hem een gesprek te hebben.

Zeg maar drie en een halve CD, zegt hij wanneer we het over een vierde hebben, want de eerste was een korte start-cd. Deze CD O werd opgenomen in 1997/1998 en bevatte maar vijf nummers. Het was een coproductie van MAP-records (Folkfestival Dranouter) en de Ancienne Belgique te Brussel. De eerste volledige cd Brusk volgde in 2000 bij Wild Boar en werd opgemerkt door het gerenommeerde Engelse folkblad fROOTS. op de jaarlijkse verzamel-cd die dit blad bij zijn zomereditie voegt werd in 2001 een nummer uit Brusk opgenomen. Piet Maris vindt dat een hele eer en ook dit jaar zal de fROOTS-cd het nummer Aire de rien bevatten uit hun laatste schijfje Barricade. Vorig jaar mocht Jaune Toujours de VRT (Vlaamse publieke omroep) vertegenwoordigen op het festival van de EBU (Europese radio-unie) in Noorwegen. en in de Hallen van Schaarbeek speelden zij het voorprogramma van Manu Chao.

De muzikanten.
Piet Maris is accordeonist, niet alleen bij jaune Toujours maar ook als drijvende kracht achter de groep Mec Yek die zigeunerrepertoire brengt. Hij bespeelt zijn instrument op een zeer eigen manier, ruw en onbehouwen, wat voor een liefhebber van Balkanmuziek uiteraard niet zo vreemd is. hij haalt uit zijn accordeon effecten van ska en dub waardoor de klank vaak neigt naar die van de melodica. De andere basisinstrumenten van waaruit de Jaune Toujours-nummers worden opgeouwd zijn de contrabas (Mathieu Verkaeren) en de drums (Théophane Raballand). Die basis wordt dan angevuld met allerhande musici, zoals rietblazer Mattias Laga en koperblazers Bart Maris (broer van Piet) en Sam Versweyveld, afkomstig uit bekende groepen als Oblomow, Olla Vogala en Hooverphonic. Hierdoor zijn bij optredens vaak andere musici te horen dan op de cd. Meestal wordt met zes of zeven muzikanten gespeeld. De groep is duidelijk niet onder een noemer te vatten. Hij is geen folkgroep, ook geen rockgroep of wereldmuziekgroep. Jaune Toujours heeft van dat alles wat, maar speelt vooral heel direct vanuit de muziekinvloeden die de leden hebben meegekregen. Piet Maris is ook de tekstschrijver en zanger van de groep. Zijn rauwe stevige stem past uitstekend bij de sound van Jaune Toujours.

Engagement.
Op de nieuwe cd Barricade gaan meerdere teksten over vreemdelingen en migranten. Het is een thematiek die Piet Maris al jaren ter harte gaat. Zijn engagement op dat vlak steekt hijzeker niet onder stoelen of banken. Hij is een Vlaming, afkomstig uit de buurt van Ninove, op nauwelijks twintig kilometer van Brussel. sinds een achttal jaar woont hij in Brussel (Sint-Gillis). Het is een stad met een mix aan culturen, talen, muziekstijlen. Hij voelt er zich echt thuis. Vandaar dat ook de stad een grote plaats inneemt in zijn liederen. Het engagement in de teksten wordt evenwel niet in slogantaal uitgedrukt. Het is een keuze om over die thematiek te zingen met teksten die steeds meer op de muziek worden gezet; die met de muziek meegroeien. Vandaar wellicht dat de songs niet klassiek opgebouwd zijn met duidelijke strofes en refrein. Tekst en melodie voeren je mee als een kabelende stroom met blazers die sterk kunnen uithalen tussen de gezongen fragmenten door. Het pleziert Piet Maris dat steeds meer mensen uit vreemde culturen hem over zijn muziek en de inhoud van zijn liederen aanspreken na optredens. Er wordt nochtans geen muziek vanuit die vreemde culturen gebracht. Maar de taal en de muziek van Jaune Toujours spreekt velen aan.
Waarom er zoveel teksten in het Frans gesteld zijn heeft geen bijzondere reden. In elk geval moet er geen taalpolitieke reden achter gezocht worden, zegt Piet Maris. Hij stelt vast dat hij inderdaad, de laatste tijd, gemakkelijker in het Frans schrijft: Er zijn zaken die ik gemakkelijker in die taal uitdruk omdat het beter klinkt op onze muziek wellicht. Een mooie, niet mis te verstane tekst als Réfugiés sans frontières klinkt inderdaad beter dan Vluchtelingen zonder grenzen. Misschien wordt het op een volgende cd net andersom, en zal er dan vooral in het Nederlands gezongen worden. Het is helemaal niet berekend, maar alle cd's samen genomen is er waarschijnlijk een goed evenwicht tussen beide talen te vinden, zegt hij lachend.

Bratsch
Piet maris was enkele jaren geleden te horen op het Internationale Folk Festival te Tilburg als gastmuzikant bij de groep Bratsch. Dat is eerder toevallig gekomen, vertelt hij, een nummer van mij had als titel Bratsch meegekregen maar daar heeft het niets mee te maken. Aan Bratsch was door de festivalorganisatoren gevraagd om iets extra te brengen voor het festival. de gastmuzikante die Bratsch had voorgesteld, oversteeg duidelijk de budgettaire mogelijkheden en het is via Eric Sterckx van ArteFacts, de zaakgelastigde voor Bratsch bij ons, dat ze mij hebben aangezocht. Dat was een hele eer maar vooral erg leerrijk. te vernemen hoe die mensen als een soort coöperatieve muziekgroep fungeren en kunnen blijven bestaan, gaf me moed en hoop om ook met mziek verder te gaan. Hun onafhankelijkheid sprak me erg aan. Deze cd en de vorige hebben we in eigen beheer uitgegeven, ze worden verdeeld door PIAS. Financieel is dat niet zo gemakkelijk maar die ontmoeting met Bratsch heeft mijn geloof in het kunnen verdergaan met Jaune Toujours en Mec Yek erg doen groeien.
Ook zijn ontmoeting met Manu Chao heeft hem deugd gedaan: Dat is een echt eerlijke artiest die staat voor wat hij zingt. En geloof me, ik heb er ook al andere ontmoet.
Piet maris werkt nu ook aan een programma met Arabo-Andausische muziek met de zangeres Laïla Amezian die ook bij Oblomow zingt. Het programma krijgt de naam Arabanda. Uiteraard wordt er gehoopt geregeld te kunnen optreden, zowel met dit programma als met Mec Yek of Jaune Toujours. Alleen zo kan je als onafhankelijk muzikant en groep verder bestaan.