news
We stomen ons klaar voor de jaarlijkse Global Music Showcases!Op maandag 12 oktober ontdek je er als muziekprofessional met een hart voor global sounds 8 veelbelovende acts live op het podium. Mis het niet!
Op het programma: 3'Ain, Aishinka, Jeroen Knapen, AwTaaR Moods, Ananta Roosens, Peixe e Limão, Quentin Dujardin & Nicolas Fiszman en WÖR
Schrijf je in via https://clustermusic.be/nl/global-music-showcases
Maandag 12 oktober van 10:00 tot 17:30, inclusief lunch en afsluitende drink
De Casino - Sint-Niklaas
georganiseerd door Cluster, in samenwerking met Music Idea, Muziekpublique, Choux de Bruxelles - artist collective en HalfmOon, met de steun van Stad Sint-Niklaas en PlayRight
Deze week. Verschillende jaren. Dezelfde band. 30 jaar op het podium. Brussels-based. Jaune Toujours.
Sommige weken beginnen met een gat in een poster. Sommige gaan gepaard met noodmicrofoons en bezoekersbadges. Andere met mobiele toiletten of met Piet die zich vermenigvuldigt.
1999–2004 Gent. Oud-Heverlee. Brussel. Meerbeke. Ottenburg. Vorst. Komen-Waasten. Blanmont. Bree. Gent. Maaseik. Evere. Festivals. Beurzen. Buurtfeesten. Een multidisciplinair project. Een theaterpremière. Veel reizen.
2008 Aken. Geluidscheck bij daglicht. Concert ’s avonds. Wim luistert mee vanaf het podium. Théo luistert mee vanachter zijn drumstel. De band vult het podium. Het publiek vult alles ervoor. Dan verschijnen de cd’s. Piet en Mattias verkopen, signeren, praten. Het optreden gaat door na de laatste noot.
2009–2010 Antwerpen. Vic. Een afsluitingsfeest. Mercat de Música Viva. Twee mobiele toiletten naast het podium. Een bomvol publiek ervoor. Beide maken blijkbaar deel uit van het decor.
2014 Londen. BBC Radio 6. Cerys on 6. Bezoekersbadges. Noodmicrofoons. Théo en Mathieu wachten. Bart tekent de zaal. Mattias zoekt de opstelling uit. Een typisch Jaune Toujours-moment.
2018–2019 Save Le Monde. Een single. Een clip. Piet danst. En dan blijkbaar meerdere Piet Marissen.
2023 Elsene. Camp Flagey. Een benefiet voor mensen zonder papieren. Een bomvol publiek. De ritmesectie voor een spandoek: Dit is geen crisis. Dit is een staatsmisdaad.
2024 Vertigo. Een video. Een album. Nu verkrijgbaar.
2025 Brussel. Piet, Mathieu, Loes, Yamen. Daarna komen Bart en Mattias erbij.
Verschillende combinaties. Verschillende plekken. Hetzelfde muzikale organisme. Van een festivalterrein naar een BBC-studio. Van soundcheck naar cd-tafel. Van één Piet naar meerdere. Nog steeds aan het spelen.
Dezelfde week gestretcht in de tijd. We archiveren het verleden niet. We dragen het met ons mee. Nog steeds spelend. Nog steeds in beweging. Nog steeds open voor de volgende ruimte.
We moeten het blijven zeggen. MAKE MUSIC, NOT WAR.
Sommige dingen zijn het waard om vast te leggen. Voordat de gasten kwamen. Voordat de extra blazers erbij kwamen. Just Jaune Toujours, die de zaal opwarmt. Ze houden het geheel in beweging. Rustig. Onvermoeibaar. Met een uitstekende timing.
Als de blazers iets te zeggen hebben, zeggen ze dat niet altijd in een rechte lijn. Twee instrumenten. Dertig jaar onrust. De opwarmer is voorbij. Nu zijn we er middenin.
Yamen Martini. Refugiés sans Frontières. Soms is het luidste moment in een concert het moment waarop een hele tent stilvalt. Diepgang geven aan een belangrijk nummer. Réfugiés sans Frontières. Meer stemmen. Meer verhalen. Meer redenen om te luisteren. Verschillende stemmen. Verschillende verhalen. Eén podium. Verschillende frequenties. Dezelfde golflengte. Geen grenzen op het podium. Nu niet. Toen ook niet.
Een gast op papier. Maar eigenlijk deel van de band. Meer instrumenten. Meer stemmen. Geen muren tussen hen in. Even werd het podium een andere plek. Alle ogen gericht op de bas. Camping del Mundo, en een solo die veel bijval kreeg. Een zaal vol mensen. Allemaal met een eigen manier om erbij te zijn. En toch, op de een of andere manier, samen. De revolutie is uitputtend. Achter de schermen gaan we met z’n vieren zitten.
HOOFDPODIUM. Manifiësta. En ja, we menen het.
foto's van Emma-Jane Down, Cas Laga, Sandra Peeters en Sarah Baur
Deze week. Verschillende jaren. Dezelfde band. 30 jaar op het podium. Brussels-based. Jaune Toujours.
Van dorpszalen tot festivals. Van activistische podia tot Duitse clubs. Van België en Nederland tot Roemenië.
1999–2002 Lauwe. Waterlandkerkje. Genk. Alsemberg. Gent. Brugge. Koksijde. Kleine zalen. Openluchtfestivals. Buurtfeesten. De band vond vanaf het begin zijn weg naar allerlei soorten plekken.
2004–2006 Een persconferentie in het KVS. Illegal Beauty in het Zuiderpershuis in Antwerpen, een happening tegen discriminatie en de criminalisering van verblijf zonder papieren. Universite d’Attac in de Halles de Schaerbeek. De podia mogen dan veranderen, maar de muziek blijft opduiken waar dingen in vraag worden gesteld.
2011 Vilvoorde. Rock The Ring. Een Greenpeace-actie. En de band die haar steentje bijdraagt op een dag waarop muziek en activisme dezelfde ruimte delen.
2012 Marburg. Akkordion Festival.
2016 Weer Duitsland. Meldorf. Lübeck. En Anseroeul in België. Een rokerig podium. Geel licht. Trompetten die de gloed vangen. Een strak samenspel van de ritmesectie. Achter de schermen, een slapende Bart. Aan de muur, de eigen tag van de band tussen de namen van talloze andere bands.
2018 Manifiësta, Bredene. Een festivalmenigte. De letters JT.
2022 Boom. Ubuntu Festival. Het uitzicht vanaf het podium, en het uitzicht erachter.
2025 Satu Mare, Roemenië. Een nieuw land. Een nieuw publiek. Dezelfde oude ingrediënten.
Accordeon. Koperblazers. Bas. Drums. Basklarinet. Een dansend publiek. Een filmend publiek. Een publiek dat zich naar het podium uitstrekt.
En daarna praat Piet met mensen uit het publiek. Dertig jaar later is dat misschien wel de rode draad die door alles loopt. Het podium verandert. De landen veranderen. De gezichten veranderen. Maar het gesprek tussen de band en het publiek gaat door. Nog steeds aan het spelen. Nog steeds aan het reizen. Nog steeds mensen ontmoetend aan de andere kant van het podium.
Verschillende plaatsen. Dezelfde week gestretcht in de tijd. We archiveren het verleden niet. We dragen het met ons mee. Nog steeds spelend. Nog steeds in beweging. Nog steeds open voor de volgende ruimte.
Deze week. Verschillende jaren. Dezelfde band. 30 jaar op het podium. Brussels-based. Jaune Toujours.
Sommige weken staan in het teken van wat er gebeurt terwijl de band achter de schermen wacht.
1999–2000 Brussel. Sint-Gillis. Venlo. Leeuwarden. België en Nederland. De band schakelt al tussen de ene taal en de andere, van de ene stad naar de andere en van het ene publiek naar het andere.
2002 Cognac. Coup de Chauffe. Silhouetten op het podium. Een basklarinet achter de schermen. Een sousafoon achter de schermen. En Mathieu en Théo die een heel nieuw niveau van genegenheid lijken te ontdekken.
2006 Brussel. Hove. Antwerpen. Mattias op de basklarinet. Yves op de trompet. Piet op de accordeon. En Tim De Jonghe die een gastoptreden verzorgt op de trompet voor Hovelive. Verschillende combinaties. Hetzelfde muzikale speelveld.
2009 Straatconcert bij de Fnac in Luik. Een concert op het Poelaertplein. Attac in De Halles. De groep treedt op op allerlei plekken, niet alleen op wat als ‘podium’ wordt bestempeld.
2010 Antwerpen. Rataplan / De Roma. Theaterfestival. En Théo die op een varken rijdt. Uiteraard.
2017 Rotterdam. Nacht van de Kaap. Piet en Théo die alles geven wat ze in zich hebben op de drums, de accordeon en met hun hele zenuwstelsel.
2024 Een videoclip voor Vertigo. Een station. Een camera. Sarah als regisseur. Het verhaal van de band tijdens een concert dat tijdelijk verandert in een filmset.
2025 Veszprém. Pécs. Flipper. Muurschilderingen. Een basklarinet en een contrabas met melancholische klanken. Een telefoon op een statief. Een selfie met het publiek. En een groep die na de foto samen lacht.
Dertig jaar later blijven de archieven ons eraan herinneren dat er nooit echt één manier is geweest om Jaune Toujours te zijn. Concertzaal. Straathhoek. Festivalpodium. Een filmset. Achter de schermen. Een flipperkast. We blijven spelen. We blijven experimenteren. We blijven een plek zoeken om lawaai te maken.
Verschillende plaatsen. Dezelfde week gestretcht in de tijd. We archiveren het verleden niet. We dragen het met ons mee. Nog steeds spelend. Nog steeds in beweging. Nog steeds open voor de volgende ruimte.
Ergens tussen het crowdsurfen en het dansen op de subwoofer liep het een beetje uit de hand…
Gisteravond in Cirque Gitan, in de magische setting van de Citadel van Diest, bevond Jaune Toujours zich temidden van een menigte steampunkfiguren en doorgewinterde feestgangers die vanaf de allereerste noot klaar waren om los te gaan.
Het publiek was zowel heerlijk aandachtig als feestelijk. Hun tromboniste Loes danste uiteindelijk met een aantal van hen op een subwoofer.
En tegen het einde was er zelfs wat crowdsurfen! De laatste keer dat dat gebeurde, was tijdens het 1 mei-festival in München in 2010.
Helaas zijn de laatste momenten van gisteravond niet op camera vastgelegd. Je moest er blijkbaar bijzijn.
Enorm bedankt aan het festivalteam van Cirque Gitan voor de uitnodiging, en aan het publiek voor de warme ontvangst.
Diest, jullie weten absoluut hoe je een feestje moet bouwen.
Deze week. Verschillende jaren. Dezelfde band. 30 jaar op het podium. Brussels-based. Jaune Toujours.
Sommige weken draaien om de plekken. Andere om de mensen. En soms, na dertig jaar, merk je dat je weer nieuwe foto’s maakt van dezelfde band.
1998–2003 Brugge. Brussel. Antwerpen. Jette. Hilversum. Amsterdam. Dendermonde. Festivals, stadspleinen, culturele centra, radiostudio’s.
2007 Meldorf, Duitsland. Frequenzen 07.
2009 Lovendegem. Boombalfestival.
2010 Bremen. Viertelfest.
2014 Dendermonde. Piet onder een storm van licht.
2015 Namen. Fête des Solidarités. Een podium vol mensen. Een publiek vol beweging.
2019 Izegem. Isotopia Festival. Weer een openluchtpubliek. Weer een muziekavond die verder reikt dan het podium.
2022 Beveren. Internationaal Straattheaterfestival. En ergens tussen al die jaren en al die podia blijft de band terugkeren naar Brussel.
2024 Een fotograaf. Een metrostation. Een oude treinwagon. Graffiti. Industriële landschappen. Een circuskoord.
De band klimt, springt, loopt, lacht, trekt gekke gezichten. Dertig jaar op het podium, en blijkbaar nog steeds niet in staat om zich te gedragen voor een groepsfoto. Verschillende jaren. Verschillende foto’s. Dezelfde band. Nog steeds op zoek naar het volgende beeld.
Verschillende plaatsen. Dezelfde week gestretcht in de tijd. We archiveren het verleden niet. We dragen het met ons mee. Nog steeds spelend. Nog steeds in beweging. Nog steeds open voor de volgende ruimte.
Deze week. Verschillende jaren. Dezelfde band. 30 jaar op het podium. Brussels-based. Jaune Toujours.
Sommige weken draaien om de plekken. Sommige om de mensen die je onderweg tegenkomt. Sommige om wat er gebeurt tussen het optreden en de volgende soundcheck. Tankstations. Tafels backstage. Megafoons. Schaakpartijen. Trompetten die niet stil willen blijven staan.
2000 Mechelen. Spijkenisse. Twee festivals. Twee landen. Blijf in beweging.
2003 Brussel, Grote Markt. Sam en Sam op trompet. Veel lawaai op een heel groot plein.
2008 Würzburg. Rondhangen backstage. Het optreden komt eraan. Voorlopig: koffie, een praatje en wachten.
2015 Zaventem. Piet en Bart gaan los op het podium. Daarna lachen ze met mensen in het publiek.
2019 Leuven. Meldorf. Megafoons omhoog. Koperblazers vliegen door de lucht. Bart wijst naar Jo. Piet schreeuwt de nacht in. Het publiek gaat mee.
2020 Boedapest. Afgelast. COVID.
2025 Flobecq. De elektrische set is klaar. Dus natuurlijk blijft de band spelen. Akoestisch. Midden tussen de mensen. Dendermonde. Soundcheck. Schaken. Dan drums, bas, koperblazers en accordeon.
Ergens tussen het podium en het volgende tankstation is er altijd nog een nummer.
Verschillende plaatsen. Dezelfde week gestretcht in de tijd. We archiveren het verleden niet. We dragen het met ons mee. Nog steeds spelend. Nog steeds in beweging. Nog steeds open voor de volgende ruimte.
Deze week. Verschillende jaren. Dezelfde band. 30 jaar op het podium. Brussels-based. Jaune Toujours.
Sommige weken draaien om de festivals. Sommige om het weer.
Sommige om wat er voor, na en soms in plaats van het concert gebeurt.
2003 Den Bosch. Een theaterfestival. Een aandachtig publiek dat zit en luistert. Daarna weer op pad.
2005 Quiberon. Een podium op het strand, met de zee erachter. Chanteix. Een festival, een beetje chaos achter de schermen en een auto die uiteindelijk veel voller werd geladen dan een verstandig voertuig zou moeten verdragen.
2007 Portlaoise. The World Fleadh. Regen. Heel veel regen. Het soort regen waardoor de podiumlampen net iets feller schijnen.
2010 Boedapest. Sziget. Een enorm festival-eiland, een appel backstage, een megafoon, een basklarinetsolo en een menigte die zich voor het podium uitstrekt.
2013 Riga. Een trompet bij de rivier bij zonsondergang. Een megafoon die op de show wacht.
2018 Detmold. Een vol plein. Een bassolo. En twee trompettisten die het publiek enthousiast naar Mathieu wijzen.
2019 MeYouZik, Luxembourg. Weer een avond vol koperblazers, ritme en beweging. En de weg gaat verder.
Van stranden tot stadspleinen. Van theaterfestivals tot modderige festivalterreinen. Van rustige momenten backstage tot menigten van duizenden. Soms geeft het archief je het concert. Soms geeft het je de appel op het hoofd van Piet. We nemen ze allebei.
Verschillende plaatsen. Dezelfde week gestretcht in de tijd. We archiveren het verleden niet. We dragen het met ons mee. Nog steeds spelend. Nog steeds in beweging. Nog steeds open voor de volgende ruimte.
"...Throughout the album, the group creates a mysterious and downbeat mood, allowing melodic motifs to slowly unfurl over beatless soundscapes and drawing listeners into their gentle pace. There is plenty of virtuosity on display, especially in the spaciousness each player allows the other while they take turns to pull focus on each composition..."
“...Doorheen het hele album creëert de groep een mysterieuze en ingetogen sfeer, waarbij melodische motieven zich langzaam ontvouwen boven beatloze soundscapes en de luisteraars meevoeren in hun rustige tempo. Er is volop virtuositeit, vooral in de ruimte die elke muzikant de ander gunt terwijl ze om beurten de aandacht naar elke compositie trekken...”
Dankjewel Ammar Kalia en Jazzwise voor de review van het nieuwe Album Unland van 3'Ain.
► Lees de volledige review HIER (in het Engels).