news
Deze week. Verschillende jaren. Dezelfde band. 30 jaar op het podium. Brussels-based. Jaune Toujours.
Sommige weken zijn wegen. Luchthavens. Festivalterreinen. Radiostudio’s. Absurditeiten achter de schermen.
2000 Een digitale sprong voorwaarts. Een van de eerste Belgische bands die hun muziek online beschikbaar stelden om te downloaden.
2002 Newcastle. Een camera in de metro. Een videoclip die vorm krijgt tussen de stations. North Shields. Pooltafels. Gras. Festivaldagen.
2004 Een menselijk project. Twee pagina’s in fROOTS. Nummers die grenzen overschrijden.
2006 Vodelée. De eerste stappen van wat AfroBelbeat zou worden. Jaune Toujours ontmoet de Gangbé Brass Band uit Benin.
2010 Kopenhagen. Vikinghelmen op de voorstoel. Tourlogica op zijn best.
2012 Diksmuide. België ontmoet Benin. Koperblazers, rietblazers en ritmes vinden een gemeenschappelijke taal.
2017 Open Air am Berg. Muziek onder de open hemel. Menigte verzamelt zich nog voor de eerste noot.
2023 Bremen. Summer Sounds. Een scheidsrechtersstoel omgetoverd tot een bandportret. Omdat muzikanten dingen zelden gebruiken zoals ze bedoeld zijn.
Verschillende wegen. Dezelfde nieuwsgierigheid. Nog steeds op reis. Nog steeds samenwerkend. Nog steeds op zoek naar nieuwe manieren om samen geluid te maken.
Verschillende plaatsen. Dezelfde week gestretcht in de tijd. We archiveren het verleden niet. We dragen het met ons mee. Nog steeds spelend. Nog steeds in beweging. Nog steeds open voor de volgende ruimte.
Späti speelde een gastoptreden tijdens de IMX-finale in Maastricht, georganiseerd door popspot Nederland in de Muziekgieterij.
Hartelijk dank aan Imagine Music Belgium voor deze kans!
Ik ben erg dankbaar voor deze eerste recensie van Unland door Björn Comhaire voor Luminous Dash.
Luminous Dash is al jaren een platform dat onafhankelijke muziek in België enorm ondersteunt. Zeker de moeite waard om te volgen als je graag muziek ontdekt die net even buiten de gebaande paden ligt.
Lees de recensie (in het Nederlands) op luminousdash.be
Deze week. Verschillende jaren. Dezelfde band. 30 jaar op het podium. Brussels-based. Jaune Toujours.
Sommige weken spelen zich af op plekken die eigenlijk niet bedoeld waren als podium. De stoep voor een platenzaak. Het terras van een café. Een stadsplein. Een festivalterrein. Een solidariteitsevenement voor vluchtelingen. En op de een of andere manier vindt de muziek altijd een weg.
2000 Gemert. Brussel. De weg blijft zich openen.
2003–2004 Antwerpen. Bremen. Kleine festivals. Grote horizonten.
2006 Radio Transit-dagen. Kapellen. Rotterdam. Microfoons, gesprekken en liedjes die van de ene plek naar de andere reizen.
2009 Straatmuziek in Gent. Geen backstage. Geen barrières. Alleen muziek en wie er toevallig stopt om te luisteren.
2012 Mainz. & AfroBelbeat. Gangbé Brass Band ontmoet Jaune Toujours op de Brussels Jazz Marathon. Koperblazers uit Brussel en Benin kruisen elkaars pad en creëren iets wat geen van beiden alleen had kunnen maken.
2013 Brasserie Verschueren. Een geïmproviseerd podium. Het soort concert waarbij de stad zelf deel uitmaakt van de band.
2014 Solidar XL. BBC Radio 3. Rough Trade West. Een week die zich uitstrekt van Brussel tot Londen. Live radio. Straatoptredens. Platenwinkels.
2024 Dimanche. Een nieuwe single die de wereld in wordt gestuurd. Nog een hoofdstuk toegevoegd aan het verhaal.
2025 Human City. In het voorprogramma van Manu Chao in Brussel. Sommige helden worden uiteindelijk collega’s voor één avond.
Verschillende podia. Verschillende publieken. Dezelfde overtuiging: muziek hoort thuis in de openbare ruimte, waar mensen elkaar ontmoeten, discussiëren, vieren, dansen en samen dromen van iets beters.
Verschillende plaatsen. Dezelfde week gestretcht in de tijd. We archiveren het verleden niet. We dragen het met ons mee. Nog steeds spelend. Nog steeds in beweging. Nog steeds open voor de volgende ruimte.
Nog 2 dagen tot Unland de wereld verder invliegt
Het album is vanaf aanstaande vrijdag 29 mei wereldwijd verkrijgbaar
Pre-save / pre-order via https://orcd.co/unland
Sarah heeft @frederik_van_melle opnieuw gevraagd om weer eens een onschuldige gastauteur (hoewel daar over te twisten valt) te besluipen, om zo @passaporta’s honger naar boeiende gesprekken over literatuur te stillen.
Sorry, not sorry.
Verwacht de voltooide videoportret van Mattias Timander (SE) in de komende dagen. Bereid je voor op een verdere verdieping van je literaire interesse.
Wie heeft de accordeon op de eerste foto gespot?
Ja. We kennen jullie soort.
Deze week. Verschillende jaren. Dezelfde band. 30 jaar op het podium. Brussels-based. Jaune Toujours.
Sommige weken bestaan uit wegen. Tankstations. Festivaltenten. Backstagebanken. Union Squares. Protestmarsen. Krappe kleedkamers met half opgegeten broodjes en opgevouwen fietsen die tegen de muur staan.
2000 Brussel. NAKBA-herdenking. Parcours d’Artistes. Muziek in de openbare ruimte, waar gesprekken al gaande waren voor de eerste noot klonk.
2001 Deurne. Heerlen. Grenzen overschrijden alsof het de normaalste zaak van de wereld is.
2005 Hayange. Festival du Gueulard. Stof in de lucht. Drummers die fotografen fotograferen.
2006 Radio Transit-dagen. Leuven. Brussel. Microfoons die van het ene solidariteitsevenement naar het andere reizen.
2009 Duitse wegen. Bielefeld. Jena. Kasablanca backstage. Tourbusramen. Geluidsmengtafels die in het donker gloeien. Concertposters die met tape aan de muren van de zaal zijn geplakt.
2012–2013 Afrobelbeat-jaren. Gangbé Brass Band-oversteekplaatsen. Torhout-trompetten die schallen. Podia die luider en groter worden.
2017 Trump Not Welcome. Aarschot. Brussel. Muziek die de straat opgaat.
2019 Klimaatmarsen. Menigten met spandoeken. Bands met versterkers. Iedereen probeert genoeg lawaai te maken zodat de toekomst het kan horen.
2020 Lockdown Cheer Up-sessies. Spelen voor bejaardentehuizen. Afstand tussen muzikanten. Toch verbinding.
2021 Sauvons les Marais Wiels. Nog een openbare ruimte die het verdedigen waard is.
2022 Koopkrachtprotesten. Blazerssectie die de menigte tegemoet treedt als een bewegende alarmbel.
2023 Jam-in Jette. We komen nog steeds samen. We dansen nog steeds. We zijn er nog steeds bij.
Sommige weken laten opnames achter. Sommige laten flyers achter. Sommige laten bijna niets achter, behalve de herinnering aan mensen die even samen stonden. We reizen nog steeds. We dragen de liedjes nog steeds mee van stad naar stad. We geloven nog steeds dat de openbare ruimte van iedereen kan zijn.
Verschillende plaatsen. Dezelfde week gestretcht in de tijd. We archiveren het verleden niet. We dragen het met ons mee. Nog steeds spelend. Nog steeds in beweging. Nog steeds open voor de volgende ruimte.
Deze week. Verschillende jaren. Dezelfde band. 30 jaar op het podium. Brussels-based. Jaune Toujours.
Sommige weken ruiken naar treinstations, natte kabels, koffie backstage en lenteregen.
1998 Botanique. Het seizoen van de persconferenties. Voor het optreden komt het gepraat.
1999 Gérardmer. Knipsels uit Franse kranten. Verkeersborden die naar het zuiden wijzen.
2000–2001 Ancienne Belgique. Mano Mundo. Radiogolven en festivalmodder.
2005 Londen. Oxford. BBC-studio’s zoemen zachtjes voordat het rode lampje aangaat. Geluidstechnici die als piloten over hun mengpanelen leunen. Oxford Folk Festival. Overvolle kelderbar. Menigte die ondergronds danst als een ketel die op barsten staat.
2009 Fnac-optredens. Nummers ingeklemd tussen boekenplanken en voorbijlopende shoppers.
2011–2012 Rochefort. Brugge. Afrobelbeat-dagen met Gangbé Brass Band. Brusselse koperblazers die halverwege in de lucht Beninese ritmes ontmoeten.
2014 Weer het Airbag Festival. De schijnwerpers delen met Ik en den Theo. Dezelfde airbag, andere druk.
2020 Lockdown-streams. Concerten door lenzen en glasvezelkabels. Kleine kamers die weer tijdelijke podia worden.
2019 ViaVelo Palestina. Muziek waar solidariteit staat.
2024 Een heel ander soort opstelling: de opnames van Dimanche. Vlaggen. Stedelijke woestenij. Carnavalsenergie die over het beton stroomt.
Verschillende steden. Verschillende ruimtes. Dezelfde hartslag. Nog steeds op reis. Nog steeds aan het opnemen. Nog steeds kleine werelden aan het bouwen, waar we ook terechtkomen.
Deze week. Verschillende jaren. Dezelfde band. 30 jaar op het podium. Brussels-based. Jaune Toujours.
Sommige weken dragen de geschiedenis in het volle daglicht met zich mee. 5 mei. 8 mei. Bevrijding. Herinnering. Verzet. Muziek gespeeld in de openbare ruimte, voor mensen die samen staan.
1999–2005 Gent. Brussel. Deurne. Ath. Sint-Gillis. Kleine podia, stadspleinen, culturele centra. Koperblazers, accordeons, beweging.
2002 Foire! Halles de Schaerbeek. Wachten op het podium voordat het geluid begint.
2007–2015 Bevrijdingsfestivals in Nederland. De weg naar het noorden. Liedjes die moeiteloos grenzen overschrijden.
2012 Afrobelbeat. Gangbé Brass Band uit Benin. Brusselse ritmes ontmoeten West-Afrikaanse koperblazers. Een nieuwe taal toegevoegd aan het gesprek.
2017 Steenrock. Muziek tegen detentiecentra. Menigten die luisteren onder de open hemel.
2020 Lockdown Cheer Up Sessions. Spelen voor bejaardentehuizen. Afstand gemeten in meters, verbinding anders gemeten.
2022–2023 Labadoux. Dworp. Festivals, clubs, dorpszalen. Nog steeds mensen samenbrengen in één bewegend lichaam.
2024 Breendonk. 8 mei-beweging. Muziek spelen op grond getekend door de geschiedenis. En terug in Laken: Vertigo krijgt vorm in de studio, met familie, vrienden, katten, woordenboeken en achtergrondzang die allemaal in de nummers terechtkomen.
En vandaag, een ander soort feest. Union wint de beker. De supporters zingen weer mee met het Jaune Toujours-volkslied. Brussel weerklinkt met volle stem.
Verschillende plaatsen. Dezelfde week gestretcht in de tijd. We archiveren het verleden niet. We dragen het met ons mee. Nog steeds spelend. Nog steeds in beweging. Nog steeds open voor de volgende ruimte.